راز دیوانه وار عاشق ماندن در چیست؟

خانه/ارتباط, مقالات/راز دیوانه وار عاشق ماندن در چیست؟

راز دیوانه وار عاشق ماندن در چیست؟

عاشقی برای همه عمر؟!
“آدور هریسون”

آیا اصلا امکان این وجود دارد که همچنان بعد از پنج، ده و حتی بیست سال عاشق کسی باشیم؟

باتوجه به پژوهش­ های عصب شناختی اخیر، ما اندکی به پاسخ دادن این سوالات مبهم و گیج کننده نزدیکتر شده ­ایم و اسرار پشت عشق رومانتیک، شدید و پابرجا روشن تر شده است.

مطالعه ­ای اخیرا در مجله علوم اعصاب شناختی، اجتماعی و عاطفی منتشر شده که برای اولین بار این مسئله را بررسی کرده که کدام یک از مناطق مغز با عشق رومانتیک طولانی مدت مرتبط ­اند. محققان اسکن­ های مغزی افراد متاهل را با اسکن افرادی که اخیرا عاشق شده ­اند، مقایسه کرده است. به طور عجیبی نتایج نشانگر فعالیت مشابه در نواحی مغزی مشخص برای هر دو زوج متاهل با رابطه طولانی مدت و زوجی است که اخیرا عاشق شده­ اند. این مناطق مغزی خاص می­ تواند نشانه ­ای برای این باشد که چرا بعضی از زوجین دیوانه­ وار سال ­ها، دهه ­ها و تا به آخر عاشق می­ مانند.

گروهی از محققان با رهبری بیانسا آکودو و آرتور آرون رئیس دپارتمان روانشناسی دانشگاه استونی بوک، از عکس­ برداری مغناطیسی مغز برای اسکن مغز افراد متاهل خوشبخت و خوشحال (10 زن و 7 مرد) استفاده کردند که عشق شدید رومانتیکی را نسبت به زوج­ شان بعد از بطور میانگین 21 سال گزارش کردند.

 مشخصات عشق رومانتیک شدید

عشق رومانتیک شدید شامل مشخصات زیر است:

  1. میل به اتحاد و یکی شدن
  2. توجه متمرکز
  3. افزایش انرژی به هنگام حضور در کنار پارتنر
  4. انگیزه برای انجام کارهایی که پارتنر را خوشحال می ­کند
  5. جذابیت جنسی و فکر کردن در مورد پارتنر به هنگام جدایی

هدف مطالعه، بررسی چگونگی فعالیت مغز در افراد متاهلی است که برای سالها عشق شدیدی داشته­ اند در مقایسه با فعالیت مغز افرادی که جدیدا در دام عشق رومانتیک افتاده ­اند. برای بررسی فعالیت نواحی مغز افراد، عکس معشوق، یک دوست نزدیک و یک فرد کمتر آشنا داده شد. فعالیت مغز افراد در حین دیدن این عکس ­ها در مقایسه با فعالیت مغز افرادی که دیوانه وار عاشق بودند در حین دیدن تصویر معشوق ­شان مورد مقایسه قرار گرفت.

هم­چنین فعالیت عصبی شرکت ­کنندگانی که عشق رومانتیک بلندمدتی را گزارش کرده بودند بر اساس پرسشنامه ­هایی که اشتیاق، وسواس، نزدیکی، دوستی، بخشی از خود ساختن شریک و تعدد رابطه جنسی را می سنجند، مورد اندازه­گیری قرار گرفت. محققان دریافتند که یک ناحیه مغزی تحت عنوان تگمنتال تحتانی در آنها فعال است. این ناحیه یک منطقه مربوط به سیستم پاداش مغز و دوپامین است و در مغز افرادی که در مرحله اولیه ­ی عشق رومانتیک بودند نیز از فعالیت بالایی برخوردار بود.

دیوانه ­وار عاشق شدن می­ تواند ماندگار شود

نتایج مطالعه نشان می ­دهد که احساس اشتیاق شدید در روابط طولانی مدت می­ تواند به طول بیانجامد. در واقع مشابهت زیادی بین افرادی که دیوانه وار عاشق شده­ بودند و افرادی که سال ها در یک رابطه عاشقانه بودند وجود داشت. در این مطالعه، تگمنتال تحتانی زمان نشان دادن چهره ی پارتنر طولانی مدت، فعالیت بیشتری را در مقایسه با دیدن تصویر دوستی نزدیک یا چهره­ افراد دیگر نشان داد.

این بدان معناست که این ناحیه برای عشق رومانتیک فعال است. جالب است که این ناحیه به ویژه در گروه زوج­ های طولانی مدت که به ویژه در مقیاس­های عشق رومانتیک و صمیمیت نمره بالاتری دریافت کرده بودند فعالیت بیشتری داشت. مطالعات قبلی نشان داده که تگمنتال پشتی یا نواحی دیگر غنی از دوپامین در پاسخ به پاداش­ هایی چون غذا، پول، کوکائین، و الکل درگیرند. علاوه بر این مطالعات نقش تگمنتال تحتانی را در انگیزه، تقویت یادگیری، و تصمیم ­گیری نشان داده است. این پژوهش پیشنهاد می­ کند که تگمنتال تحتانی برای حفظ روابط طولانی ­مدت مهم است و عشق رومانتیک شدید که در مراحل اولیه عاشقی دیده می­شود، می­تواند در روابط طولانی­ مدت با درگیر ساختن سیستم­های پاداشی و انگیزشی مغز پایدار بماند.

نتایج، یافته ­های جذاب دیگری را آشکار ساخته و کلیدهایی را برای حفظ عشق رومانتیک روشن می ­سازد.

تعدد رابطه جنسی

یکی از سوالات رایجی که زوجین می ­پرسند این است که آیا رابطه جنسی و علاقه می ­تواند در روابط طولانی مدت ماندگار شود. پاسخ ما، این است: بله. مشارکت­ کنندگان، در عشق رومانتیک طولانی مدت تعدد رابطه جنسی بالایی را گزارش کردند. و تعدد بالاتر رابطه جنسی با فعالیت بالای ناحیه مغزی خاصی رابطه داشت. ناحیه ی بسیار جنسی که در سمت چپ هیپوکامپ پشتی است. علاوه بر این نتایج نشان می­ دهد که شرکت کنندگان با عشق و رابطه طولانی ­مدت، که نمرات بالایی در مقیاس­های اندازه­گیری اشتیاق بدست آورده بودند، فعالیت بالاتری را در هیپوکامپ خلفی نشان دادند.

مطالعات قبلی، فعالیت نورونی را در هیپوکامپ تحتانی زوجینی که اخیرا و به شکلی دیوانه­ وار در دام عشق رومانتیک افتاده­اند، نشان داده است. نتایج ثابت می­ کند که احساس شدت، اشتیاق، و میل جنسی که به طور معمول در مراحل اول عشق دیده می­شود، می­ تواند به عشقی طولانی مدت نیز اشاعه یابد و حفظ شود. برای فهم چگونگی و چرایی این امکان، بایستی در آغاز نقش ناحیه هیپوکامپ تحتانی را بفهمیم. این کار اندکی پیچیده است زیرا دانش ما در مورد این ناحیه مغزی اسرارآمیز اندک است.

بعضی از مطالعات فعالیت هیپوکامپ تحتانی را با گرسنگی و میل به غذا، و فعالیت بالاتر نورونی در افراد چاق مرتبط دانسته است. مطالعات دیگر نشان داده که ضایعات در هیپوکامپ جوندگان، توانایی تمایز احساس گرسنگی از پر بودن را تخریب می­کند. ما می­دانیم که هیپوکامپ، نقش بسیار مهمی در حافظه دارد. پس احتمالا این ناحیه برای یادآوری محرک ­های تداعی ­کننده پاداش مهم است. ازآنجاکه هیپوکامپ تحتانی با احساس میل و احساس اشباع مرتبط است، این ناحیه مغزی می­تواند نقشی کلیدی در فهم این مسئله ایفا کند که زوجین در روابط طولانی مدت چگونه همچنان مشتاق ­اند و به یکدیگر میل جنسی دارند.

نزدیکی و اتحاد

عشق رومانتیک طولانی مدت، مناطق مغزی غنی از دوپامین را فعال می­سازد. فعالیت و نیروگیری مجدد این سیستم دوپامینی، که پاداش و انگیزه را کنترل می ­کند، نشان می ­دهد که عشق رومانتیک، میل و انگیزه یکی شدن و اتحاد با یکدیگر است.

علاوه بر این، در طول عشق رومانتیک طولانی­مدت، فعالیت استریاتوم پشتی در کنترل شناختی و حرکتی، نشان می­ دهد که عشق رومانتیک یک رفتار هدفمند است. ازآنجاکه عشق رومانتیک میل برای اتحاد و یکی شدن با دیگری است، رفتارهایی مانند نیاز به نزدیک پارتنر بودن یا انجام کارهایی برای خوشحال کردن او، انجام می­شوند تا این نزدیکی و اتحاد حفظ شود.

اغلب صمیمیت با پارتنر، از طریق مقیاس بخشی از خود ساختن دیگری اندازه­ گیری می­شود. در این مطالعه، نمرات این مقیاس شرکت­کنندگان ارتباط مثبتی با مناطقی از مغز داشت که در پردازش ارجاع به خود نقش داشتند. این بدین معناست که غالبا صمیمیت و اتحاد با دیگری غالبا با دربرداشتن آن شخص در مفهوم ما از خودمان مرتبط است.

دلبستگی

نتایج مطالعه یافته ­های جذابی را در زمینه ی دلبستگی جرقه زد. اسکن مغزی شرکت ­کنندگان نشان داد که مناطق مغزی مشابهی که برای عشق رومانتیک طولانی­مدت فعالند در دلبستگی مادرانه نیز منقوش­اند. این نواحی مغزی، مانند تالاموس و جسم سیاه، تراکم بالایی از گیرنده­های وازوپرسین و اوکسی توسین دارند. گیرنده­های اوکسی توسین و وازوپرسین در تنظیم رفتار اجتماعی، تک همسری و رابطه نقش دارند.

احساس امنیت و اطمینان

یافته ی جالب دیگری که در این پژوهش حاصل شد، ارتباط تنظیم درد و استرس با عشق رومانتیک است. مطالعه نشان می ­دهد که نواحی خاص مغز، مانند هسته ­های رافه پشتی، در عشق رومانتیک شدید فعالند. رافه ی پشتی در پاسخ بدن به درد و استرس نیز درگیر است. پژوهش ­های پیشین نشان داده که هدف سیستم دلبستگی، احساس امنیت است. پژوهش­ها نشان می­ دهد که ارتباط و تداعی یک ابژه و موضوع دل­بستگی درد و استرس را کاهش می­ دهد. چیزی که می­توانیم از این مسئله دریابیم این است که احساس امنیت و ایمنی، ملاک مهمی در عشق رومانتیک شدید طولانی ­مدت است.

عشق دوستانه در مقابل عشق رومانتیک

پژوهش ­ها تفاوت زیادی را میان عشق دوستانه و عشق رومانتیک نشان می دهند. برای فهم این تفاوت ها، ابتدا بایستی تمایز میان خواستن و دوست داشتن را دریابیم. پژوهش نشان داده است که خواستن و دوست داشتن دو انگیزه ی متفاوت اند که به طور مشترک عمل می کنند. نتایج این مطالعه نشان می دهد که عشق رومانتیک/مشتاقانه با سیستم دوپامینی خواستن مرتبط است، در حالی که عشق دوستانه با نواحی مغزی مملو از اوپیوئید دوست داشتن مرتبط است. اطلاعات نشان می دهد که عشق رومانتیک بر مبنای خواستن و متمرکز بر هدفی خاص است. و تنها یک احساس و هیجان نیست.

عشق رومانتیک طولانی­مدت در مقابل مراحل اولیه ی عاشق شدن

درحالی که عشق رومانتیک طولانی- مدت الگوهای فعالیت عصبی مشابهی با مراحل اولیه عشق رومانتیک دارد، پژوهش ها نشان می­ دهند که در عشق رومانتیک طولانی مدت مناطق مغزی بسیار بیشتری نسبت به مراحل اولیه عاشق شدن درگیر می شوند. اسکن های مغزی فعالیت مناطق مغزی سرشار از سروتونین و اپیودها را نشان می دهند که در مراحل اولیه عاشق شدن اصلا فعال نبودند. این مناطق در تنظیم اضطراب و درد موثرند. این نشان می دهد که یکی از تفاوت های اصلی میان عشق طولانی مدت رومانتیک و اوایل عاشقی، احساس آرامش است که مشخصه ی طولانی مدت عاشق بودن است.

هم­چنین پژوهش ها نشان می ­دهند که بر خلاف یافته هایی در زمینه ی افرادی که به تازگی عاشق شده اند، عشق طولانی مدت مناطق مغزی مرتبط با دلبستگی و دوست داشتن را فعال می کند. همان طور که دیدیم، دوست داشتن در عشق دوستانه بسیار مهم است. بنابراین، عشق رومانتیک طولانی مدتی که شدید و نزدیک است، به دلیل حضور همزمان انگیزه­های خواستن و پاداش آن، و دوست داشتن و رابطه دلبستگی محور، حفظ می شود.

پس تا به الان چه آموخته یم؟

از طریق این مطالعه دریافتیم که افراد درگیر در عشق رومانتیک طولانی مدت فعالیت نورونی مشابهی با افرادی دارند که به تازگی عاشق شده اند. ما یاد گرفتیم که عشق رومانتیک در روابط طولانی مدت می تواند حفظ شود. و اینکه عشق شدید طولانی مدت فعالیت مناطق مغزی سرشار از دوپامین است که به واسطه ی پاداش حفظ می شود.

اوکی، نکته ی قابل فهم چگونگی حفظ شدن عشق رومانتیک طولانی مدت به لحاظ علمی است. مغز ما به عشق شدید طولانی مدت به عنوان رفتار هدف محوری برای دریافت پاداش نگاه می­ کند. پاداش آن شامل کاهش اضطراب و استرس، احساس امنیت، و حالتی از آرامش و اتحاد با دیگری است. در روابط طولانی مدت، ما به تدریج شریک مان را به عنوان بخشی از خودمان درک می کنیم. به تدریج که از مراحل اولیه ی عشق به عشق طولانی مدت نزدیک می شویم، دلبستگی مان رشد می کند. و زمانی که کاری می­ کنیم که شریکمان را شاد می کند، رابطه را ارتقا داده و حفظ می کنیم و قدمی در جهت هدفمان بر می داریم. اگرچه ممکن است خیلی از دیوانه وار عاشق ماندن دور باشیم، اما حداقل یک قدم نزدیک تر شده ایم.

و، یادت باشه، اینکه به لحاظ علمی دیوانه وار، شدید و مشتاقانه عاشق ماندن بعد از گذشت سالیان زیاد ممکن است… وای… این به شدت امیدوارکننده است.

صحبت عافیتت گر چه خوش افتاد ای دل

جانب عشق عزیز است فرومگذارش

توسط | 2018-02-12T07:13:34+00:00 فوریه 12th, 2018|ارتباط, مقالات|دیدگاه‌ها برای راز دیوانه وار عاشق ماندن در چیست؟ بسته هستند

درباره نویسنده :